Een moment / inkijkje van een moment tijdens mijn werk bij Zanethemba.
Zoals eerder verteld is Zanethemba een plek waar kinderen tijdelijk worden opgevangen, een crisisopvang. De kinderen kunnen niet of tijdelijk niet bij hun ouders of familie wonen en hebben veelal meerdere trauma’s.
In Zanethemba wonen momenteel ook een broertje en zusje. De kinderen zijn uit hun thuissituatie gehaald omdat onveilig was gebleken voor de kinderen. Ouders kampen met een verslaving en uiten zich geweldadig naar elkaar én de kinderen. De kinderen zijn zowel fysiek, mentaal en seksueel mishandeld.
Waar het meisje, het zusje, vaak meer ingetogen en stil is, is de broer vaak aanwezig, luid en boos. Ik noem de broer en zus voor het gemak even Jay en Roos. Met Roos probeer ik in contact te komen. Het lukt mij om kleine gesprekjes met haar te voeren die zij interesseert. Ik ben erachter gekomen dat Roos zich heel timide kan opstellen, maar dit eigenlijk helemaal niet zo is. Ik hoop met Roos nog wat verdiepende gesprekken te kunnen gaan voeren zodat zij de juiste trauma behandeling en ondersteuning in haar ontwikkeling kan ontvangen.
Jay is een slimme jongen. Hij onthoud alle namen en ook vooral wat je hebt gezegd en beloofd. Jay is vaak boos. Hij schreeuwt en roept dan dingen zoals “ik haat jullie” , “ik ga het huis slopen” , “het huis is lelijk” , en “ik ga iedereen vermoorden, en jullie (carezorgers) dus ook”. Jay wil graag alleen op de wereld zijn en heeft niemand nodig. Daarnaast slaat Jay graag met een tak tegen de speeltoestellen. Ondanks Jay vaak boos is, kan hij zijn handelingen nog beheersen en staat hij je toe om tegen hem te praten en hem eventueel zelfs aan te raken. Ik merk dat het lastig is om door zijn boosheid heen te prikken en dat de manier van omgang met zijn boosheid niet werkend is. In een moment van boosheid heb ik mij tot Jay kunnen richten en heb ik de aandacht aan Jay zijn emotie anders ingestoken. Ik heb mij tot alleen hem gericht en vragen gesteld over zijn boosheid. Jay kalmeerde zich (uiteindelijk) en kon benoemen wat hij zo stom vind aan Zanethemba. Hoewel ik natuurlijk wel kon raden waar zijn emoties vandaan komen, heb ik het compleet over gelaten aan Jay om wel of niet iets te vertellen. Toen Jay eenmaal van zijn boosheid afwas, en hij een activiteit kon gaan doen waar jij zin in had, was het voor mij tijd om even de deur uit te gaan om wat dingen te regelen. Opnieuw werd Jay erg boos. Er gingen meerdere mensen weg van locatie waarvan hij vond dat dat niet mocht. Jay gaf aan te denken dat we niet meer terug zouden komen en hem in de steek zouden laten. Ik heb Jay beloofd hem niet in de steek te laten, dat ik als ik klaar ben straks weer terug zal zijn en dat we dan weer wat leuks konden doen. Ik zei tegen Jay ‘I will come back in a hour, I promise that we will see each other then. I love you Jay’ , en gaf hem een knuffel. Nou poeh dat geloofde Jay natuurlijk niet. Niemand houdt immers van hem en iedereen (zijn ouders en familie) heeft hem al in de steek gelaten. Dus waarom zouden zij dat dan niet ook doen?! Ik kon Jay er niet van overtuigen dat ik echt terug kom en dat ik echt van hem hou omdat hij het waard is om van gehouden te worden. Ik gaf Jay een knuffel en verliet de locatie. Een uur kwam ik terug. Als eerste ben ik naar Jay gelopen, hem gezegd dat we er weer zijn en dat ik hoop dat hij niet meer boos is zodat we samen een activiteit konden gaan doen. Hoewel woorden zoveel kunnen zeggen, had ik aan 1 blik van Jay genoeg. Een glimlach kwam op zijn gezicht, ik gaf hem een knuffel en we zijn samen een activiteit gaan doen waar hij zin in had
.
Ik hoop nog vaker licht te kunnen zijn in donkere dagen voor deze jongen, en misschien ook wel voor zijn zusje. Maar voor deze dag, dit moment, deze glimlach .. ben ik al meer dan dankbaar. Het zijn niet de grote levensveranderende dingen die ik doe of moet gedaan hebben tijdens mijn reis naar Zuid-Afrika. Het zijn juist deze (voor mij kleine maar tegelijk ook zo grote) momenten die zo enorm waardevol zijn en de reden waarom ik de reis ben gaan doen.
Diana
