Ik spreek een jongen (17 jr) over zijn ervaring tijdens en na de cycloon in Madagaskar.
“De dag waarop de cycloon onze stad heeft verwoest, begon als alle andere dagen. Het was een “gewone” warme dag. We (ik en mijn zus en broetje) zijn naar school gegaan en onze ouders aan het werk. Halverwege de middag zijn we allemaal thuis gekomen. Het weer was omgeslagen van extreme hitte naar regen, wind en onweer. Iets wat we wel gewend zijn in Madagaskar tijdens dit seizoen. Wat we echter niet aan zagen komen was dat het weer dusdanig zou omslaan in een cycloon. Toen deze om 17:00 uur onze stad had bereikt, was niemand daarop voorbereid.
Van mijn ouders moesten we onder de tafel gaan zitten. Ik vond het wel spannend, maar ik was niet heel erg bang omdat we op dat moment veilig waren.
Mijn ouders hebben een school en een kerk, mijn vader is pastoor. Mijn ouders maakten zich zorgen om de school. Toen de storm zo’n anderhalf uur later tot rust kwam zijn we naar buiten gegaan. Er was een enorme schade. We zijn naar de school gegaan om de status te bekijken. Het dak van de school was kapot gegaan. We hebben een zeil gespannen. Niet veel later begon het weer enorm te waaien en te regenen. We besefte ons dat we op het moment van de complete rust van de storm in het oog van de cycloon zaten. Dit betekent dat er nog voor een tweede keer een enorme hoeveelheid aan regen zou vallen en de wind ook weer zal optrekken. We hadden een windkracht van rond de 200 km/u. Snel haasten wij ons naar ons huis en zochten weer ieder een eigen veilige plek, onder de tafel. Toen de windstoten iets tot rust waren gekomen, zijn we naar bed gegaan. Gelukkig hebben wij een stevig huis en hadden we aan de binnenkant niet veel schade. Ik wist dat het buiten een grote ramp zou zijn. De hele nacht heeft het nog geregend en gewaaid. Ik durfde ’s ochtends niet naar buiten te gaan en de gevolgen van de cycloon onder ogen te komen. Ik wist al wat de eerste 1,5uur had aangericht, laat staan hoe de stad er nu uit zou zien. Toch heb ik samen met mijn ouders, zus en broertje de schoenen aan getrokken en zijn we naar buiten gegaan. Het leek wel oorlog! Wat een verschrikkelijk beeld. Iets dat ik nooit meer zal vergeten. We zijn wel wat natuurverschijnselen, regen en wind gewent, maar dit had ik nog nooit gezien. De chaos was nog veel groter dan de eerste keer dat ik buiten kwam gister avond tussen de stormen door. Bomen lagen omver, veel huizen waren beschadigd of zelfs compleet verwoest. Sommige mensen konden hun huis niet eens meer vinden omdat alles weg was gewaaid. Er waren gewonden en zelfs ook doden. Gelukkig heb ik alleen gewonde mensen gezien en geen doden. De school was nog verder beschadigd, het gespannen zeil had niet veel geholpen. Er is een enorme waterschade. Vele mensen die ik kleinere en winder stabiele huizen wonen, probeerden ergens anders te schuilen. Bijvoorbeeld in onze of andere scholen. Tijdens het vluchten en zoeken naar onderdak zijn er ook veel gewonden gevallen. Mensen werden opgelift door de wind waarna ze op de grond of andere plekken zijn gevallen. Ook bij de scholen was niet iedereen per definitie veilig doordat de daken van de gebouwen af waaiden.
Vroeger woonde we in het huis, wat daarvoor de kerk was, dat het team van Ywam nu aan het opruimen en afbreken is. Ik ben blij dat we daar op dit moment niet meer wonen omdat we er weer een kerk van wilde maken. Mijn oma woont naast ons oude huis. Er lagen veel spullen mij, van ons, van mijn oma en van de kerk opgeslagen in het huis. Alles wat nog te redden viel hebben we er een beetje uit kunnen halen, maar verder is alles stuk. Het is verschrikkelijk om het huis/ de kerk zo aan te treffen en te zien.
Nu 6 weken later is er al veel opgeruimd, maar er is ook nog veel, heel veel, werk te doen.
Deze week hoeft de jongen maar 1 keer naar school om toetsen te maken. Op zijn vrije dagen helpt hij het team met opruimen en schoonmaken van zijn oude huis. De zus maakt donderdag de lunch voor ons klaar samen met haar oma.
De familie is enorm dankbaar dat het team gekomen is om hun te helpen. Het geeft licht en hoop voor de toekomst. De vader gaat samen met zijn zoons en andere familieleden en vrienden de kerk weer opnieuw opbouwen zodat daar hopelijk in de toekomst weer volop gebruik van gemaakt kan worden.
Een lang maar wel boeiend verhaal van een jongen van 17 die ik sprak over de cycloon deze week. Het is de zoon van de pastoor die vroeger in het huis hebben gewoond. sinds 2 jaar wonen ze in een ander huis omdat ze het huis weer wilden gaan gebruiken om er een kerk van te maken, zoals het ooit begonnen was.
